ارزيابي منابع ايجاد ضايعات طي فرآيند توليد نيشكر و ارائه راهكارهاي كاهش ضايعات

نيشكر با سطح زير كشت 110 هزار هكتار يكي از مهم‌ترين محصولات كشاورزي صنعتي كشور است. فرآيند توليد اين محصول، ضايعات بالايي به دنبال دارد. بخشي از اين ضايعات مربوط به شرايط توليد محصول در مزرعه و بخشي مربوط به فرآوري توليد شكر از نيشكر در كارخانه است. هدف از اين مطالعه، بررسي، شناسايي و اولويت‌بندي منابع ايجاد ضايعات طي فرآيند توليد نيشكر و ارائه راهكارهاي كاهش ضايعات مي‌باشد. براي يافتن منابع ايجاد ضايعات طي فرآيند توليد محصول نيشكر از طريق مصاحبه و نظرخواهي از كارشناسان و متخصصان واحدهاي توليدي در كشت و صنعت‌ها درباره منابع ايجاد ضايعات در طي فرآيند توليد اقدام شد. با توجه به نتايج حاصله، منابع ايجاد ضايعات به‌صورت مراحل امور زيربنايي و تهيه زمين، كاشت، داشت، برداشت، حمل ني، بازرويي و صنعت طبقه‌بندي شد. به‌منظور اولويت‌بندي اين منابع از فرآيند تحليل سلسله مراتبي (AHP) استفاده شد. بدين منظور، داده‌ها با تكميل پرسشنامه‌هايي توسط 32 نفر از متخصصان و كارشناسان شركت توسعه نيشكر و صنايع جانبي خوزستان در سال زراعي 95-1394 جمع‌آوري شد. اساس كار، اولويت‌بندي منابع ايجاد ضايعات در فرآيند توليد نيشكر از طريق تخصيص وزن نسبي به معيارها و گزينه‌ها با توجه به نظرهاي ارائه شده در پرسش‌نامه‌ها بود. با استفاده از نرم‌افزار Expert choice تحليل سلسله مراتبي انجام گرفت. نتايج نشان داد كه مرحله برداشت مهم‌ترين منبع است. حمل ني، فرآوري پس از برداشت و صنعت، مرحله كاشت، مرحله داشت، مرحله بازرويي و مرحله تهيه زمين به‌ترتيب در رتبه‌هاي بعدي قرار گرفتند.