تعيين شاخص خسارت ميوه زيتون رقم كرونايكي در روش‌ها و زمان‌هاي مختلف برداشت در استان گلستان

برداشت از مراحل طاقت‏فرسا و زمان‏بر در توليد زيتون و از موانع توسعه كشت آن در استان گلستان است. از طرف ديگر برداشت نادرست زيتون، موجب بروز خسارات به ميوه و كم شدن بار درخت در سال‏هاي بعد مي‌گردد. از اين رو اين تحقيق با هدف تعيين شاخص خسارت ميوه زيتون رقم كرونايكي در روش‌ها و زمان‌هاي مختلف برداشت در استان گلستان با فاكتور اصلي زمان برداشت زيتون در سه سطح 29 آذر (با ميانگين شاخص رسيدگي 2.47)، 14 دي (با ميانگين شاخص رسيدگي 3.04) و 29 دي ماه (با ميانگين شاخص رسيدگي 3.58) و فاكتور فرعي روش‌هاي برداشت زيتون در سه سطح، سنتي (ضربه‌زدن با چوب توسط كارگر)، شانه دستي و شيكر شانه‌اي پنوماتيكي موتوردار در سه تكرار انجام شد. نتايج نشان داد كه شاخص رسيدگي در زمان 29 آذر و 29 دي ماه به ترتيب با 2.28 و 4.07 كمترين و بيشترين مقدار بود. درصد ميوه باقي‌مانده بر روي درخت، در روش سنتي 117 درصد بيشتر از روش شانه‌دستي بوده است. خسارت ميوه‌هاي برداشت شده در روش سنتي و شانه دستي به‌ترتيب با 43.54 و 18.42 درصد بيشترين و كمترين مقدار بوده است. شاخص خسارت ميوه در زمان 29 دي و دو روش سنتي و شانه دستي به‌ترتيب، با ميانگين، 1.002 و 0.424، بيش‌ترين و كم‌ترين مقدار بوده است. بنابراين جهت كاهش خسارت، توصيه مي‌گردد برداشت زيتون با روش شانه دستي و در ميانگين شاخص رسيدگي 3.58 صورت گيرد.