كاربرد پليمرها در مهندسي پروتئين

امروزه پليمرها كاربردهاي گسترده اي در زمينه پزشكي و علوم زيستي يافته¬اند كه از جمله اين كاربردها مي¬توان به استفاده از پليمرها درمهندسي پروتئين اشاره كرد. در اين روش، پليمرها به سطح پروتئين، پيوند زده مي¬شوند كه به موجب آن، پايداري پروتئين¬ها در دماهاي بالا، محيط¬هاي اسيدي و قليايي و حلال¬هاي آلي افزايش مي¬يابد. اصلاح پروتئين¬ها توسط پليمرها باعث سهولت شناسايي پروتئين¬ها، افزايش گستره¬ كاربري آن¬ها و استفاده از آن¬ها در كاربردهاي خاص و هدفمند مي¬شود. انواع مختلفي از پليمرهاي طبيعي و سنتزي در مهندسي پروتئين مورد استفاده قرار گرفته¬اند كه از ميان آن¬ها پليمرهاي هوشمند كه مي¬توانند در مقابل عوامل محرك خارجي مانند دما و pH تغيير صورت¬بندي بدهند، باعث افزايش بيشتر پايداري پروتئين¬ها شده¬اند. در اصلاح پروتئين¬ها توسط پليمرها عوامل مختلفي از جمله نوع، جرم مولكولي و ساختار پليمر مورد استفاده، چگالي زنجيرهاي پليمري در سطح پروتئين و محل اتصال پليمر به پروتئين بر عملكرد نهايي پروتئين اثر مي¬گذارد كه بايد به دقت بررسي و بهينه شود. در اين مقاله مزايا و معايب انواع مختلف پليمرهاي استفاده شده در مهندسي پروتئين و تاثير عوامل مختلف بر عملكرد نهايي پروتئين بررسي مي¬شود.