شگفتي‌هاي آفرينش مورچه از منظر قرآن، نهج‌البلاغه و علم

شناخت نظام آفرينش يكي از راه‌هاي خداشناسي است و شايد كمتر انساني براي كسب اين شناخت از راه موشكافي يك حشره وارد شود ، بلكه بشر براي اين مقصود بيشتر به بررسي نشانه‌هاي بزرگ همچون آسمان و زمين، كوه و دريا روي مي‌آورد. مورچه يكي از مخلوقات شگفتي مي‌باشد كه براي بيشتر انسان‌ها موجودي ناچيز و بي‌اهميت مي‌نمايد، ولي خداوند در قرآن كريم سوره‌اي را با عنوان «نمل» به مورچه اختصاص داده و به اين موجود توجه ويژه‌اي نشان داده است. خداوند در آيه 18 اين سوره به زندگي اجتماعي و روابط بين مورچگان اشاره كرده و آنها را داراي شعور و ادراك دانسته است. حضرت علي نيز در نهج البلاغه به بعضي از شگفتي‌هاي آفرينش اين حشره كوچك از جمله ساختار مورفولوژيكي (بدني) و همچنين زندگي اجتماعي مورچه‌ها، موقعيت‌شناسي، مديريت اصولي و آينده‌نگري آنها اشاره كرده و در كنار آن، مراحل زيستي مورچگان را مورد بررسي قرار داده ‌كه امروزه، پيشرفت چشمگير علم حشره‌شناسي با تحقيقات و آزمايش‌هايي كه روي بدن اين موجود ريز انجام داده‌اند، تأييدي بر آيات قرآن كريم و سخنان امام در مورد مورچه مي‌باشد.