حقوق اقليت‌هاي ديني در نهج‌البلاغه

برقراري اتحاد، برادري و صلح يكي از ويژگي‌هاي دين مبين اسلام است. از آن رو، همزيستي مسالمت‌آميز به عنوان يكي از مهم‌ترين مؤلفه‌هاي زندگي در جوامع اسلامي مطرح است. در اين رابطه، تعاملي كه بين مسلمانان با اقليّت‌هاي ديني بر مبناي قرارداد ذمّه شكل گرفته، از مصاديق مهم صلح‌جويي دين مبين اسلام است. بي‌گمان اثبات ادعاي عدالت‌جويي و صلح‌طلبي دين اسلام در برخورد با هم‌پيمانان خود، تنها با اثبات حقوق مسلّم اقليت‌هاي ديني در جامعه اسلامي ميسّر است. با اين رويكرد، مقاله حاضر بر آن است تا با كنكاش در سخنان امام علي(ع) در نهج‌البلاغه به ارزيابي حقوق اقليّت‌هاي ديني در جامعه اسلامي بپردازد و اثبات كند كه همزيستي مسالمت‌آميز با پيروان ساير اديان و رعايت حقّ حيات جاني و مالي، آزادي انديشه و بيان، برابري با رعايت اصل ابراز محبت به همه مردم، اصل تساوي در برابر قانون و حقوق اجتماعي و اصل احترام به سنّت‌ها و قوانين ديگر اديان، يك انديشه اصيل اسلامي در سيره آن بزرگوار است و در گفتار و كردار آن حضرت نمايان و مشهود استكه اين حسن سلوك و رفتار احترام‌آميز در ارتباط با همه اقليت‌ها به‌خوبي تحقق يافته‌است.