تحليل عناصر كارامدي علم فقه (مطالعه موردي، شروط امر به معروف و نهي از منكر)

در اين مقاله انتقاداتي كه از نظر كارآمدي به برخي از آثار فقهي و به طور ويژه به مبحث امر به معروف شده است با مطالعه موردي شروط وجوب امر به معروف و نهي از منكر از قبيل شرط علم به معروف و منكر و توانمندي و مطاع بودن و اشتراط عدم ضرر و احتمال تأثير و بررسي اشكالات وارد شده بر آن‌ها مورد بررسي قرار مي‌گيرد و نتايج نامطلوبي كه از اين گونه نگاه‌هاي غير كاربردي به فقه و دين به بار آمده، مانند صدور احكام غير قابل اجرا و يا متناقض با يكديگر كه در نتيجه به تعطيلي فرائضي چون امر به معروف و نهي از و منكر انجاميده است ريشه يابي مي‌گردد و راهكارهاي لازم براي افزايش جنبه‌هاي كاربردي و كارآمد كردن اين گونه مباحث فقهي ارائه مي‌شود.