اثبات شاكلۀ وجودشناسي صدرايي با شالودۀ خداشناسي در نهج البلاغه

در اين مقاله، يكي از منابع اصلي شالودۀ فكري‌فلسفي ملاصدرا يافت و بررسي شده است. شاكلۀ وجودشناسي صدرالمتألهين بر مباني بساطت، وحدت حقۀ حقيقيه، سريان وجودي و... استوار است و مطابقت بسياري با بيانات حضرت علي(ع) در وصف خداوند متعال در نهج‌البلاغه مانند مطلقيت، وحدت غيرعددي، دوگانه و منفصل‌نبودن خداوند از موجودات و... دارد؛ به­گونه­اي‌كه الهيات حضرت علي(ع) يكي از اركان اصلي شاكلۀ عقل شيعي و اساس و بنيان وجودشناسي ملاصدرا است؛ ازاين‌رو، ساختار معنايي و محتوايي اين دو نظام الهياتي – خداشناسي حضرت علي(ع) و وجودشناسي ملاصدرا – هم به لحاظ ويژگي ها و خصايص و هم به لحاظ اصول و مباني تحليل و بررسي شده‌اند. از اين بررسي و پژوهش، نتيجه اي سودمند و چشمگير حاصل شده و آن اينكه بيشتر تفكرات فلاسفۀ اسلامي خصوصاً صدرا برگرفته از كلام معصوم(ع) است و اين نشان‌دهندۀ اصالت هويتي فلسفۀ ملاصدرا و غيريوناني‌بودن آن است.