فرضيه تكامل و انسان متعالي

دانش زيست‌شناسي به واسطه فرضيه تكامل بيشترين تأثيرگذاري را در معارف بشري، اعم از ديني و غيرديني، داشته است. لاماركيسم، داروينيسم، نئوداروينيسم و باورمندان به تكامل ژنتيك همچون داوكينز، نقاط عطف و سير تكامليِ اين فرضيه را نشان مي‌دهند. لاماركيسم را خودِ زيست‌شناسان منسوخ كردند اما عوامل گوناگون علمي و غيرعلمي سبب شد داروينيسم علي‌رغم مخالفتِ برخي زيست‌شناسان و علي‌رغم كاستي‌هايش به حيات خود در جوامع علمي ادامه دهد. ابهامِ اين فرضيه درباره آغاز حيات و حواله‌دادنِ برخي تغييرات به تصادف و عرضه الگوي رفتاريِ توحشي بر اساسِ قانون تنازع بقا و نقضِ اين قانون حتي در ميان حيوانات، از جمله نقايصِ اين فرضيه است. امروزه با پيشرفت‌هاي در خور توجه در دانش ژنتيك، همان باور تكاملي را افرادي مانندِ داوكينز در قالبِ تغييرات و جهش‌هاي ژنتيكي مطرح مي‌كنند. مقاله حاضر ضمن نقدِ كلي و نيز نقدِ شمول فرضيه بر انسان، نسبتِ اين فرضيه با ساحتِ متعاليِ انسان را مي‌سنجد و نشان مي‌دهد اين فرضيه با فرض صحت، منافاتي با ساحت متعالي انسان ندارد.