نقش انسان در هندسه آخرالزماني يهود با تأكيد بر عرفان يهودي

روايت عرفاني از موضوع آخرالزمان در آيين يهود بر عهده «قباله» يا «كابالا» است كه با تلقي خاصي از بناي خلقت و شكل‌گيري عوالم و نقش شرور در بي‌توازني آن، مغلول‌بودن دستان خداوندي در اصلاح نظام آن را القا مي‌كند و با ترسيم كيفيت وحدت وجود در سه‌گانه ظهور، يعني معبد (تجلي‌گاه نور)، قوم برگزيده (شراره‌هاي نور)و ماشيح (جلوه نور)، نقشي بي‌بديل براي انسان در قوس نزولي و سپس صعودي آفرينش در نظر مي‌گيرد. پيوند اين سه نور، زمينه‌ساز رجوع نورِ هبوط‌كرده خدا به خود خدا است و اين معناي واقعي ظهور و اصلاح انسان‌ها در آخرالزمان از منظر كاباليسم است. اين روايت همان ترجمان آيه 64 سوره مائده است كه در آن به ديدگاه يهود درباره بسته‌بودن دست خداوند اشاره شده است. مقاله پيش رو با رويكردي انتقادي، ضمن واكاوي مسئله آخرالزمان در دين يهود و نقش انساندر آن، به مسئله مغلول‌بودن دست خداوندي در اين دين خواهد پرداخت.