خانواده در نظام حكمت عملي ابن‌سينا

خانواده اصلي‌ترين نهاد اجتماعي و بنيادي‌ترين عنصر جامعه و بستر رشد بسياري از ارزش‌ها است. ابن‌سينا در آثار خود، از جمله وجوب السياسه و الحاجه الي السياسه، مستقلاً، و نيز در آثار ديگر خود به اين موضوع پرداخته و با رويكردي ديني‌فلسفي از ضرورت، عوامل و موانع تحكيم آن سخن مي‌گويد. اين مقاله، ابتدا جايگاه حكمت منزل در نظام حكمي سينوي را مي‌كاود و سپس در باب عناصر اصلي و مرتبط با آن، مانند ازدواج، نحوه مشاركت زن و مرد در اداره منزل، حقوق خانواده و اصول حاكم بر سياست منزل، سخن مي‌گويد. ابن‌سينا در باب عوامل ازدواج بر انگيزه‌هاي اقتصادي، اجتماعي، رواني و جنسي انگشت مي‌نهد و در راستاي تحكيم اين بنياد بر مسئوليت مديران و حاكمان جامعه، تلاش در جهت رفاه اقتصادي و ايجاد شغل، رشد عقلاني زوجين، جلوگيري از ازدواج‌هاي پنهاني و عفت خانواده تأكيد فراوان دارد. در بحث از حقوق همسر و تكاليف مرد به حقوقي همچون حق نفقه، حق صيانت و حق كرامت اشاره مي‌كند و مرد را مهم‌ترين تكيه‌گاه تحكيم خانواده مي‌داند. در باب حق طلاق معتقد است اين حق نبايد در اختيار فرد متلون‌المزاج و كم‌خرد قرار گيرد. بر همين اساس لزوماً در موقعيت‌هايي اين حق را از مرد سلب مي‌كند.