بررسي تأثير مباني انسان‌شناسي صدرا در مسئله دعا

دعا يكي از عميق‌ترين انواع ارتباطي انسان‌ها با خدا است. هر انساني به فراخور ميزان درك فقر ذاتي خويش به معناشناسي و مسائل پيرامون آن پرداخته است. نگاه صدرا به مسئله دعا، گسسته از مباني انسان‌شناسي وي نيست. حركت جوهري اشتدادي نفس، نحوه استكمال انساني، انسان كامل، فقر وجودي انسان و اصل اختيار، اهم مباني صدرا در تبيين مسئله دعا است. در اين نوشتار با توجه به مباني انسان‌شناسي صدرا (در دو نظام تشكيك خاصي و وحدت شخصي وجود) مسئله دعا تحليل شده است. لذا ضمن تبيين مختصري از مفاهيم و مباني وي، علاوه بر به تصوير كشيدن ارتباط آن دو، تحليلي نو و منطبق بر اصول انسان‌شناختي صدرايي از مسئله دعا مطرح كرده‌ايم.