شناسايي، اولويت‌بندي و الگو‌سازي عوامل شكل‌گيري شبكه‌هاي دانش در سازمان‌هاي دانش‌محور با رويكرد ساختاري تفسيري

با توجه به سرعت بالاي رقابت در فضاي كسب‌وكار و اثر آن بر عملكرد و توانايي سازمان‌ها در حفظ موجوديت سازماني، نياز است تا سازمان‌ها از ابزارهاي نوين مديريتي جهت افزايش سرعت جريان دانش به‌منظور افزايش توليد و بازتوليد دانش استفاده نمايد. به اين منظور نياز است تا از يك مدل مناسب براي شكل‌دهي شبكه‌هاي دانش استفاده شود. تحقيق حاضر با هدف مدل‌سازي ساختاري تفسيري مدل /شبكه‌‌ي دانش در سازمان‌هاي دانش‌محور (مركز تحقيق و توسعه خودرو) انجام شده است. سؤالات اين پژوهش اين است كه عوامل مؤثر در شكل‌گيري شبكه‌هاي دانش در سازمان‌هاي دانش‌محور كدامند و روابط بين اين عوامل چگونه است؟ طرح تحقيق حاضر تركيبي اكتشافي بوده و با تركيبي از روش‌هاي كمّي و كيفي و با تكيه بر نظر خبرگان، عوامل مؤثر در شكل‌گيري شبكه‌هاي دانش و روابط بين آن‌ها در سازمان‌هاي دانش‌محور، شناسايي و رتبه‌بندي شده‌اند. جهت تجزيه‌وتحليل اطلاعات، در مرحله كيفي از روش دلفي و در مرحله كمّي از روش مدل‌سازي ساختاري تفسيري استفاده شده است. نتايج اين پژوهش نشان داد، توسعه فرآيندهاي مديريتي بيشترين تأثير را در شكل‌گيري شبكه‌هاي دانش دارند و تأثيرپذيرترين عامل‌ها نيز در سطح نخست از مدل قرار دارند كه شامل نوع دانش، فرهنگ، ساختارهاي سازماني و سازوكارهاي ارتباطي مي‌شود. پيشنهاد مي‌شود در حوزه پژوهش، فناوري و حتي در حوزه‌هاي عملياتي ديگر نيز شبكه‌هاي دانش بين سازماني با مدل طراحي‌شده در اين تحقيق، جايگزين طرح‌ها و پروژه‌هاي پراكنده فعلي مديريت دانش شود.