بررسي تطبيقي مسئوليت مدني ناشي از حيوان در حقوق اسلام و غرب

مسئوليت ناشي از حيوان از روزگار كهن در جوامع بشري مطرح بوده است. هرچند فروضي از اين مسئوليت كه يكي از اقسام مسئوليت ناشي از اشياء است در برخي از قوانين مطرح‌شده، اما مورد  پژوهش مستقلي در حقوق كشورمان واقع نشده است و با توجه به استفاده از حيوانات در جوامع شهري و روستايي اين مقاله به مطالعه تطبيقي مبناي مسئوليت ناشي از حيوانات در فقه و حقوق برخي از كشورهاي اسلامي و فرانسه و انگليس پرداخته است. همچنين مصاديقي از مسئوليت ناشي از حيوان، مانند فرار يا گم‌شدن حيوان، در قوانين ايران پيش‌بيني‌نشده است، بنابراين سعي شده است با رجوع به فقه و حقوق تطبيقي، مسئول در اين فروض مشخص شود. نتيجه‌اي كه حاصل شد آن‌ است كه اين مسئوليت هميشه مبتني بر تقصير مالك يا متصرف حيوان نيست و مباني ديگر مانند مسئوليت محض و تعهد به ايمني نيز در مسئوليت مدني ناشي از حيوان حاكم است و در خسارت ناشي از حيوانات در شهر يا روستا مستندات طرح مسئوليت شهرداري يا دهياري ارائه شد و پيشنهاد توزيع مسئوليت به نحو « تضاممي » ميان مسئولين در فروضي داده‌ شد.