عقل‌گرايي اعتدالي در آراء شهيد مرتضي مطهري

انديشه سياسي و اجتماعي در ساحت معرفت شناسانه در عصري كه به مدرنيته نامبردار شده همواره با پرسش از رابطه عقل و دين مواجه بوده است. در تعريف نسبت اين دو با‌يكديگر گروهي با نفي و طرد جايگاه عقل در نظام معرفتي و ساحت اجتماع و سياست، شريعت را منزلتي برتر ارزاني داشته و برخي ديگر در توجيه و تبيين انديشه‌هاي مدرن، عقل را منبع معرفتي برتر تلقي كرده‌اند. در ميان انديشمندان مسلمان شهيد مرتضي مطهري در نوشته‌هاي خود به اين دغدغه معرفت شناسانه توجهي مداوم داشته است. آيت الله مطهري با تكيه بر نص و سنت(متن) به ترسيم رابطه‌اي از عقل و دين مي‌پردازد كه مي‌توان از آن با عنوان عقل گرايي اعتدالي نام برد. در اين مقاله با استفاده از رويكرد هرمنوتيك، آراء اين فيلسوف مسلمان در مورد رابطه عقل و دين و صورت‌بندي استدلالات وي در باب نظام عقلانيت اعتدالي پرداخته مي‌شود.