مباني كلامي نظريه‌ي ولايت فقيه

بر اساس ادله‌ي كلامي، منشأ حاكميت و ولايت، خداوند متعال است، اوست كه خالق، مالك، وليّ و ربّ مطلق در عالم است. بر همين اساس هر گونه حاكميت و ولايت از جانب غير خدا باطل، ظلم و تجاوز به حقوق ديگران است، مگر اين كه در طول حاكميت خداوند و با اذن او باشد. بعثت انبيا و حفظ خطّ نبوّت به وسيله‌ي امامان معصوم، اين ولايت را متجلّي ساخته است. در عصر غيبت، اين حكمت و لطفْ پابرجاست؛ چرا كه لطف از صفات الهي است و صفات خداوند در طول زمان و در آبستن حوادث، دست خوشِ تغيير و تحوّل نخواهد شد. بنابراين اِعمال اين لطف از سوي خداوند، در زمان غيبت نيز، همانند زمان حضور معصومين لازم و ضروري است؛ و اين جاست كه ضرورت وجود فقها به عنوان نزديك‌ترين افراد به ويژگي‌هاي معصومين ، و امين‌ترين افراد در جهت به دست گرفتن عنانِ اسبِ سركشِ قدرتْ، براي حفظ خطّ امامت، شريعت و رهبريِ مردم احساس مي شود و اين نيز لطفي است كه از جانب خداوند ضروري به نظر مي‌رسد.