مقايسه ايمان از ديدگاه ملاصدرا (حكمت متعاليه) و ميرزاي اصفهاني (تفكيك)

از جمله مفاهيم مهمي كه زمينه‌ساز بسياري از مباحثات و مجادلات فلسفي و كلامي در عالم اسلام، مسيحيت و يهوديت شده است، تعيين و تبيين «ايمان» است. امروزه نيز بحث از «ايمان» و جايگاه آن در شكل گيري «باور ديني» محور مباحث نوين در حوزه فلسفه دين و كلام جديد قرار گرفته است. پژوهش حاضر در پي بررسي اين موضوع در انديشه دو دانشمند بزرگ اسلامي، صدرالمتألهين، بنيانگذار حكمت متعاليه و ميرزا مهدي اصفهاني، مؤسس مكتب تفكيك است. ملاصدرا ايمان را بر عقل استوار دانسته و آن را علاوه بر اقرار زباني و تصديق قلبي عمل با جوارح و اعضا را از اركان آن به شمار مي‌آورد. اما ميرزا معتقد است ايمان در وهله اول تصديق قلبي و معرفت است و در وهله بعد اقرار قرار دارد. و اين معرفت صنع الله است نه عقلاني و اكتسابي. در اين پژوهش با مقايسه ي ديدگاه هاي اين دو متفكر سعي مي‌شود شباهت‌ها و تفاوت‌هاي ميان آن دو را روشن كند وبه مقايسه ايمان از ديدگاه ملاصدرا و ميرزا مهدي بپردازد.