بررسي انسان‌گرايي شاعران معاصر از ديدگاه معرفت شناسي

مقاله حاضر به نقد معرفت‌شناختي انسان‌گرايي شاعران معاصر، از دوره مشروطه تا انقلاب اسلامي، پرداخته است و با نگاهي آسيب‌شناختي تبيين كرده است كه از دوره مشروطه كه سرآغاز جريان تجددگرايي و متعاقب آن ورود انديشه‌هاي فلسفي غربي بوده تا پايان دوره مورد بررسي، انسان‌گرايي اغلب بركنار از محوريت دين و بي‌توجه به واقعيت‌هاي ساختار اجتماعي سياسي جامعه ايراني، توأم با برداشت‌هاي فردي حزب‌گرايانه و غرب‌گرايانه بوده است. اصرار بر انتقال اين‌گونه از ادبيات و فرهنگ، بدون توجه به زيرساخت‌هاي فرهنگي ادبي مبدأ و مقصد نيز خطايي بوده است كه شاعران متجدد، اغلب مرتكب شده‌اند. در ادامه تأكيد شده است كه بسياري از شاعران، اداي بينش‌هاي اومانيستي را در شعر معاصر در آورده‌اند. از سوي ديگر، ميان شاعر مدعي انسان‌گرايي با شعرش و مخاطبش، به علت عدم صميميت و عدم تجربه عيني و همين‌طور كلي‌گويي و كلي‌بافي، هم‌سويي و هم‌رايي مشاهده نمي‌شود و وجهي تصنعي در اين ميان حاكم است. اين شرايط بيش از هر چيز به علت نگرش لوكس‌گرايانه و تقليدي شاعران به اين مقوله از شعر پديد آمده است.