تطبيق واژه «اساطير» در قرآن ازمنظر مفسران فريقين و علماي اسطوره

قرآن، اين نور پرفروغ هدايت بشري كه در قالب كلام بر حضرت محمد نازل شده است، از اسلوب‌هاي مختلف محاوره رايج در بين عقلا؛ از‌جمله از زبان تمثيل و نماد براي تفهيم حقايق برتر به انسان‌ها استفاده كرده است. در قرآن و از نگاه مفسران فريقين، تقابل ديرينه جبهه‌ حق و باطل، در اسلوب‌هاي گوناگون براي بشر بيان شده است. دراين‌ميان، جبهه باطل مشركان مكه، از واژه «اساطير» حمل بر وقايع «مهمل» مي‌كردند. در اين مقاله، واژه‌هاي «اسطوره و اساطير»، در يك تحقيق تطبيقي ميان نظرات مفسران فريقين و دريافت‌هاي علوم جديد، مورد بررسي قرار گرفته است؛ بدين معنا كه واژه مذكور در قرآن به‌عنوان اشتراك لفظي، كاملاً منطبق بر حيطه‌هاي علمي اسطوره است. حاصل آنكه منظور مشركان از اين واژه، داستان‌هاي دروغين و وهم‌آلود بوده و دانش‌هاي جديد، واژه «اسطوره» به‌عنوان حقايق و باورهاي متافيزيكي انسان در اعصار پيش انگاشته شده است و كاربرد خاص خودش را دارد.