كثرت گرايي فرهنگي و تأثير آن بر نظام هاي تربيتي

كثرت‌‌گرايي فرهنگي‌‌‌‌‌‌، ‌عمدتاً‌‌‌‌‌‌، ‌در آمريكاي شمالي و اروپا ظهور و گسترش يافته است و به تبع‌‌‌‌‌‌، ‌ديگر كشورهاي جهان نيز به درجاتي از آن تأثير پذيرفته‌‌اند‌‌‌‌. مهم‌ترين مسئله‌‌اي كه اين تحقيق در صدد بررسي آن است‌‌‌‌‌‌، ‌«كثرت‌‌گرايي فرهنگي و تأثير آن بر نظام‌‌هاي تربيتي» است‌‌‌‌. روش تحقيق‌‌‌‌‌‌، ‌در بخش‌هاي اوليه‌‌‌‌‌‌، ‌توصيف و تحليلِ مفاهيم اصلي‌‌‌‌‌‌، ‌مانندِ فرهنگ‌‌‌‌‌‌، ‌كثرت‌‌گرايي‌‌‌‌‌‌، ‌كثرت‌‌گرايي فرهنگي و وحدت‌‌گرايي فرهنگي است و در بخش‌‌هاي بعدي‌‌‌‌‌‌، ‌بررسي تأثير كثرت‌‌گرايي فرهنگي بر نظام‌‌هاي تربيتي است كه از طريق تحليل‌‌‌‌‌‌، ‌تفسير و استنتاج مباحث انجام مي‌شود‌‌‌‌. نتايج حاصل از تحقيق نشان مي‌‌دهد كه دو عامل اصلي سبب كثرت‌‌گرايي فرهنگي مي‌‌شوند: نخست پديدۀ مهاجرت كه تنوّع قومي را به‌وجود مي‌‌آورد؛ اين پديده آثار مختلفي بر نظام‌‌هاي تربيتي دارد كه نمونه‌‌اي از آن ظهور «تعليم و تربيت‌‌ چند فرهنگي» در برخي از جوامع امروزي است‌‌‌‌. عامل ديگر‌‌‌‌‌‌، ‌كثرت دانش‌‌ها‌‌‌‌‌‌، ‌انديشه‌‌ها‌‌‌‌‌‌، ‌گرايش‌ها و سليقه‌‌هاست كه پديده‌‌اي پساساختارگرا و پسا‌‌مدرنيستي است‌‌‌‌. اگر اين نوع تكثر‌گرايي به رشد علمي و فرهنگي بيانجامد‌‌‌‌‌‌، ‌سودمند است‌‌‌‌‌‌، ‌امّا اگر به فرد‌‌گرايي منجر شود و پايه‌‌هاي وحدت فرهنگي و وحدت رويه در اتحاذ تصميم‌‌ها و فعاليت‌‌ها را متزلزل كند‌‌‌‌‌‌، ‌به نفع عملكردهاي علمي و فرهنگي از جمله تعليم و تربيت نيست‌‌. واژگان كليدي: كثرت‌گرايي فرهنگي، نظام‌هاي آموزشي، فردگرايي، آموزش و پرورشِ چند فرهنگي