بررسي تمايزهاي ميان بخش دولتي و خصوصي و تأثير آن بر مديريت استراتژيك در بخش دولتي

بيش از سه دهه است كه شاهد استفاده از ابزارها و مدل‌هاي مديريت استراتژيك بخش خصوصي در بخش دولتي هستيم. استفاده از اين مدل‌ها و رويكردها، انتقاداتي را در ميان نويسندگان و متفكران بخش دولتي به همراه آورده است. منتقدان معتقدند تمايزهاي موجود ميان بخش دولتي و خصوصي، كاربردپذيري اين ابزارها در بخش دولتي را با محدوديت مواجه مي‌سازد. بر همين اساس پرسش اصلي پژوهش حاضر عبارتست از اينكه با توجه به تحولات سال‌هاي اخير بخش دولتي و به ويژه، مطرح شدن نهضت مديريت دولتي نوين، كدام يك از تمايزهاي ميان بخش دولتي و خصوصي همچنان به قوت خود باقي است و پيامدها يا آثار احتمالي اين تمايزها بر مديريت استراتژيك در بخش دولتي چيست. در اين پژوهش براي جمع‌آوري داده ها از روش كتابخانه اي و پيمايش استفاده شده و براي تحليل و تفسير داده ها نيز علاوه بر روش هاي آمار استنباطي از تكنيك گروه توافق بهره گيري شده است. يافته هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه تمايزهاي زمينه اي ميان بخش دولتي و خصوصي، سبب تفاوت در فرآيند و محتواي مديريت استراتژيك بخش دولتي نسبت به بخش خصوصي شده و براي پياده سازي موفقيت‌آميز آن، مديران بايد سبكي از رهبري را در پيش گيرند كه مشاركت بيشتر شهروندان را به همراه داشته باشد.