تأثير رهبري اصيل بر رفتار شهروندي سازماني: نقش ميانجي‌گري انگيزش شغلي كاركنان

هدف اين پژوهش بررسي رابطه بين رهبري اصيل و رفتار شهروندي سازماني با توجه به نقش ميانجي انگيزش شغلي در بين كاركنان اداره كل بهزيستي كرمان است. روش تحقيق توصيفي همبستگي است. جامعه آماري شامل كاركنان اداره كل بهزيستي شهر كرمان به تعداد 321 نفر مي‌باشد كه 210 نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند، ابزارهاي مورد استفاده جهت جمع آوري داده‌ها، پرسشنامه‌هاي رهبري اصيل آوليو و همكاران ، رفتار شهروندي سازماني پادساكف و همكاران  و انگيزش شغلي آلدرفر  مي‌باشند. براي تحليل داده‌ها از مدل‌سازي معادلات ساختاري استفاده شده است و نرم‌افزارهاي مورد استفاده، SPSS و LISREL مي‌باشند. با توجه به مدل نهايي مي‌توان گفت كه رهبري اصيل با ميزان ضريب مسير (0.341) بر رفتار شهروندي سازماني اثر مثبت دارد و انگيزش كاركنان نيز با ضريب مسير (0.297) بر رفتار شهروندي سازماني اثر مثبت دارد. همچنين نقش ميانجي انگيزش كاركنان در رابطه بين رهبري اصيل و رفتار شهروندي سازماني تأييد شد.