بررسي شيوه‌هاي تبادل معنا در جملات قصار نهج‌البلاغه بر مبناي رويكرد نقش‌گراي نظام‌مند هليدي (2014)

تحليل انواع متن به ويژه با هدف بررسي نقش‌هاي مختلف زباني استفاده مي‌شود. هليدي معتقد است، كه اصلي‌ترين هدف زبان، انتقال معناست؛ به همين منظور گويشوران براي تبادل معنا، متن را مي‌سازند. يعني چيزي كه در تعامل مهم است، انتقال معناست نه صورت‌هاي زباني. بر اساس اين رويكرد، ساختار زبان متأثر از نقش­هايي است كه زبان در بافت ارتباطي و در جهان خارج به عهده دارد و اين تأثير به شكل سه فرانقش تجلي مي­يابد: فرانقش بازنمودي، فرانقش متني و فرانقش بينافردي. از آنجا كه تأكيد فرانقش بينافردي بر شيوه تبادل معنا بين گوينده و مخاطب استوار مي­باشد، كاربست آن در تحليل متون ديني ضمن ايجاد درك بهتر از چنين متوني، مي­تواند مبناي مناسبي براي سنجش قابليت تعميم اين نظريه نيز فراهم سازد. از اين روي، نگارندگان در پژوهش حاضر، با روشي توصيفيتحليلي به بررسيشيوه تبادل معنا در جملات قصار نهج البلاغه بر پايه دستور نقش‌گراي نظام‌مند هليدي و به طور خاص فرانقش بينافردي مي‌پردازد. هدف اصلي، آزمودن نظريه مذكور و قابليّت تعميم آن در حيطه داده‌هاي پيكره، تعيين ساز و كارهاي به كار رفته در جملات قصار براي بازنمايي مقوله وجه­نمايي مي‌باشد.