سند نقشه جامع علمي كشور: يك ارزيابي شتابزده اما نقادانه

A Brief, though Critical, Assessment of Iran’s First Science and Technology Roadmap

اصطلاح «نقشه جامع علمي كشور» كه احتمالاً برگرفته از واژه انگليسيScience and Technology (S&T) Roadmap است شايد اندكي بيش از يك دهه است كه در ايران رواج يافته است. اين روش در كشورهاي غربي از حدود سه دهه پيش به اين سو به كار گرفته شده است. به اين ترتيب به نظر مي‌رسد اين روش (فناوري) در فاصله زماني كوتاهي پس از بهره‌گيري از آن در مغرب زمين، به جامعه علمي ايران معرفي شد و اقدام براي بومي‌سازي آن با جديت و سرعت پي گرفته شده است. هدف اين مقاله كوتاه، بررسي نقادانه (هرچند بسيار مختصر) برخي كاستي‌هاست كه در روايت نهايي سند نقشه جامع علمي كشور (كه استفاده از آن به سال 1389 به دستگاه‌هاي اجرايي ابلاغ شد) راه يافته است.

The Persian term ‘Naqsh-e Jame‘ ‘Elmi-ye Keshvar’ which appears to be a translation of the English term ‘Science and technology (S&T) roadmap’ has entered in the public arena in Iran almost a decade ago. The S&T roadmap method has been in use in the West roughly since the early 1990s. It therefore seems this particular method (technology) has been introduced to the Iranian scientific community relatively rapidly and efforts towards indigenising it have been serious and swift. The aim of the present short paper is to critically assess the final version of the first S&T roadmap for Iran which was officially put in use in 2010