مقايسه اثربخشي آموزش شايستگي هيجاني و حل مسئله بر خودكارآمدي ادراك شده دانشجويان دانشگاه فرهنگيان

بدون عنوان

هدف اين پژوهش، مقايسۀ اثربخشي آموزش شايستگي هيجاني و حل مسأله بر خودكارآمدي ادراك شده در دانشجويان بود. روش پژوهش، شبه آزمايشي با طرح پيش­ آزمون-پس­ آزمون با گروه كنترل و دوره پيگيري بود. نمونه پژوهش شامل 81 نفر (گروه آزمايش شايستگي هيجاني 25 نفر، گروه آزمايشي حل مساله 27 نفر و گروه گواه 29 نفر) از بين دانشجويان دانشگاه فرهنگيان استان مازندران بود كه با روش نمونه‌گيري خوشه ­اي چند مرحله‌­اي و به صورت تصادفي انتخاب شدند. ابزار اندازه­‌گيري، پرسشنامۀ خودكارآمدي شرر و مادوكس (1982) بود. به گروه‌­هاي آزمايشي، آموزش شايستگي هيجاني و حل مسئله طي 10 جلسه و به مدت يك ماه ارائه شد، در اين مدت آزمودني‌­هاي گروه گواه هيچ­گونه مداخله­‌اي دريافت نكردند. نتايج آزمون تحليل واريانس در اندازه­ گيري­‌هاي مكرر، نشان داد آموزش شايستگي هيجاني سبب بهبود خودكارآمدي ادراك شده در دانشجويان شد. آموزش حل مسئله نيز سبب بهبود خودكارآمدي ادراك شده در دانشجويان شد. هم­چنين، يافته‌­ها نشان داد بين اثربخشي دو گروه شايستگي هيجاني و حل مسئله بر خودكارآمدي ادراك شده دانشجويان تفاوت معناداري وجود نداشت. اين نتايج مي‌­تواند پشتوانه­‌اي براي به‌كارگيري شايستگي هيجاني و حل مسئله براي افزايش خودكارآمدي ادراك شده در دانشجويان باشد.

فاقد چكيده