گونه¬شناسي عقلانيت دو حكيم رازي؛ تلاقي «عقلگرايي خودبنياد» زكرياي رازي با «عقلانيت وحياني» ابوحاتم رازي

نسبت «خردورزي فلسفي» و «دينداري وحي¬باور» يا بتعبيري، گستره و كاركرد عقل در نسبت با وحي و سهم آن در هدايت و سعادت انسان، همواره يكي از مهمترين دغدغه¬هاي انديشمندان مسلمان بوده است. نوشتار حاضر با رويكردي مسئله¬محور و روش توصيفي ـ تحليلي، با بررسي دو سنخ متفاوت از انديشه¬ورزي فلسفي و ديني دو حكيم ايراني محمد بن زكرياي رازي(م.313هـ .ق) و ابوحاتم عبدالرحمن رازي(م.322 هـ .ق)، به تبيين نحوة تلاقي دو جريان فكر فلسفي و انديشه كلامي در قرن چهارم هجري پرداخته است. اهميت اين پژوهش از آنروست كه در تناظر و گفتمان نزاع¬گونة اين دو سنخ از انديشه¬ورزي، رابطه بين عقل و وحي و نيازهاي متقابل فلسفه و دين به هم بهتر آشكار ميشود. گونه¬شناسي عقلانيت اين دو انديشمند و تبيين آراء و مواضع آنها در مسئله عقل و وحي، تساوي و عدم‌تساوي عقل در ميان انسانها و سهم خردورزي در سعادت¬شناسي اين دو حكيم رازي، از مهمترين مسائل و يافته‌هاي پژوهش حاضر محسوب ميشود.