تحليل رابطه اشتغال نيروي انساني و راهبرد توسعه پايدار منطقه ‏اي.

با معرفي شاخص‌هاي توسعه پايدار توسط سازمان ملل، علاوه بر اهميت دادن به متغيرهاي كمي اقتصادي، به جنبه‏هاي كيفي زندگي انسان همچون آموزش و اشتغال، تأكيد شد و اين‏گونه بيان شد كه تقويت و تكامل توانايي‏ها، مهارت‏ها و قابليت‏هاي انساني، خطر بيكاري را كاهش و درنتيجه وضعيت اقتصادي اجتماعي به سمت توسعه پايدار حركت مي‏نمايد. هدف از اين پژوهش، تحليل وضعيت اشتغال در بخش‏هاي عمده اقتصادي استان لرستان طي سال‏هاي 1390-1380 است. براي اين منظور از داده‏هاي مربوط به نتايج طرح آمارگيري نيروي كار سال‏هاي 1380 و 1390 استفاده شد تا با به‌كارگيري دو مدل اقتصاد پايه و تغيير‏ سهم، به بررسي علل رشد متناسب يا نامتناسب شاغلان استان لرستان نسبت به‌كل و همچنين تشخيص بخش هاي داراي مزيت نسبي و قدرت رقابتي استان بپردازيم. نتايج حاصل از پژوهش، نشان دهنده نامتناسب بودن وضعيت رشد شاغلان استان لرستان نسبت به شاغلان كشور در دوره مورد بررسي است، به‏طوريكه مدل تحليل تغيير سهم، علت اين عدم تناسب را تغييرات رقابتي و ساختاري منفي بيان مي‏كند؛ بنابراين لازم است با فعال‌سازي قابليت‏هاي منطقه‏اي و پياده‏سازي برنامه‏هاي توسعه‏اي متناسب با شرايط كسب‌وكار، حجم قابل‌توجهي از تقاضا براي اشتغال در استان فعال شود. در عين‌ حال سيستم آموزش مهارتي و تخصصي طرف عرضه نيروي كار نيز مبتني بر واقعيت هاي طرف تقاضا تنظيم گردد. نتايج حاصل از بكارگيري ضريب نسبت مكاني، بيانگر پايه اي بودن بخش كشاورزي و غيرپايه اي بودن بخش هاي صنعت و خدمات و بنابراين توصيه به حركت بخش كشاورزي استان در جهت مزيت نسبي كشور است.