معناشناسي علم الهي از ديدگاه علامه طباطبايي

Semantics of the Divine Knowledge from the Perspective of Allameh Tabataba’ei

ديدگاهِ غالبِ علامه طباطبايي در معناشناسي صفات الهي و از جمله علم الهي، ديدگاه " اصلِ معنا"ست. اما اين نظريه به عنوان مبنايِ معناشناختي در فلسفه ي علامه، با مبناي معناشناختي ديگري در فلسفه ي ايشان يعني قاعده ي سياق، در تعارض است؛ اين مقاله سعي دارد كه با تبيين سياقِ كلام و ارائه ي آن به ديدگاهِ اصل معنا، نواقص اين ديدگاه را بيان كند و ديدگاهي را معرفي نمايد كه در عين توجه به هسته ي معنايي (معناي اوليه و شرح اللفظي)، به توسعه ي اين معنا در سياق هاي مختلف بپردازد. اين روش در صفت علم الهي از ديدگاه علامه طباطبايي بررسي مي‌شود تا معنايِ اين علم از تشبيه مبرا گردد.