بررسي سبك شناسي تطبيقي خطبه ي 27 و نامه ي 28 نهج البلاغه (مطالعه ي موردي لايه يواژگاني)

سبك­ شناسي، روشي علمي و كاربردي در بررسي و تحليل متون است كه از طريق بازشناسي مختصات سبكيِ پربسامد و كشف پيوند آنها با معاني وا نهاده­ شده در متن، سعي در شناخت افكار و كشف درونيات مؤلف دارد. پژوهش پيشرو با استفاده از روش سبك ­شناسي توصيفي و با استمداد از تحليل­ هاي دقيق آماري به بررسي لايه­ ي واژگاني خطبه­ ي 27 و نامه­ ي 28 نهج البلاغه در بستر سبك ­شناسي تطبيقي پرداخته، سعي بر آن دارد كه وجوه تمايز و تشابه مختصات سبكي اين دو گونة متفاوت ادبي را بازيابي و در نهايت، سبك هر يك را توصيف كند. در انتهاي پژوهش، مي­توان نتيجه گرفت كه هرچند كاربرد يكسان ساختارهاي صرفي، تشابه سبكي چشم گيري را به وجود آورده و از نيت مشترك امام (ع) مبني بر افزايش ميزان شفافيت، قاطعيت، اثرگذاري و اقناع، پرده بر مي­دارد، اما گزينش هدفمند واژگان، تحت­ تأثير موقعيت مؤلف و بافت هر متن، دلالت ­هاي معناي متفاوت و ويژگي­هاي سبكي متمايزي را براي هر متن رقم زده ­است