بررسي ماضي بعيد در دامنهٔ آينده

amp;nbsp;زبانشناسان خارجي تحت عنوان سنتي «تطابق زمان دستوري» به مطالعه ترتيب زماني موقعيت‏ها در جملات نقل قول غيرمستقيم مي‏پردازند. اين ترتيب بيانگر رابطه زماني است و تقدم، هم‏زماني، يا تأخر موقعيت را نسبت به زمان جهت‏يابي نشان مي‎دهد. مطالعه حاضر در زبان فارسي به بررسي تقدم زمان موقعيت جمله پيرو مي‏پردازد آنگاه كه موقعيت جمله پايه با زمان دستوري آينده بيان مي‎شود. سؤال تحقيق اين است كه زمان دستوري ماضي بعيد در جملات مركب فارسي چگونه تبيين مي‎شود. روش تحقيق توصيفي تحليلي است وداده ‏‏ها جملاتي از زبان فارسي معيار هستند كه با شم زباني نويسندگان انتخاب و ارزيابي شده‏ اند. با به كارگيري چارچوب نظري دكلرك (۱۹۹۱ الف)، و معني ‏شناسي و كاربردشناسي حاصل از قوانين محاوره گرايس (۱۹۷۵) amp;nbsp; فرضيۀ مناسبي براي پاسخ به سؤال تحقيق فراهم مي‏شود. مطابق فرضيه تحقيق، به شرط ديرشي بودن، آغاز موقعيت جملۀ پايه با زمان دستوري آينده مي‏تواند نسبت به بقيۀ آن، گذشته تعبير شود. اين زمان گذشته، زمان جهت ‏يابي لازم براي ماضي بعيد را فراهم مي‎سازد. بنابراين، تقدم در دامنۀ آينده در حالت بي‏نشان با زمان‏هاي دستوري گذشته يا ماضي نقلي و در حالت نشاندار با زمان دستوري ماضي بعيد بيان مي‏شود. amp;nbsp; amp;nbsp;