نقش هوش فرهنگي در رهبري تحول‌آفرين دانشگاهها (مورد مطالعه: دانشگاه تهران)

هدف: تعامل بين فرهنگي يكي از جنبه‌هاي رهبري اثربخش در محيطهاي چندفرهنگي است. هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطۀ هوش فرهنگي و رهبري تحول‌آفرين است. روش: روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي است. جامعۀ آماري، كاركنان دانشكده‌هاي علوم رفتاري دانشگاه تهران به تعداد 267 نفر است كه از طريق فرمول كوكران و نمونه‌گيري طبقه‌اي نسبي، 144 نفر انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامۀ هوش فرهنگي آنگ و همكاران(2003) با ضريب آلفاي 83/0 و رهبري تحول‌آفرين باس و آويولو(1985) با ضريب آلفاي 98/0 استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها، از آزمونهاي آماري تي تك‌نمونه‌اي، همبستگي پيرسون، تحليل واريانس يك‌‌راهه و رگرسيون استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد هوش فرهنگي و مؤلفه‌هاي چهارگانۀ آن با رهبري تحولي رابطۀ مثبت و معنادار داشتند. ضريب رگرسيون نشان داد تنها مؤلفۀ انگيزشي هوش فرهنگي قادر به پيش‌بيني رهبري تحولي بود. نتيجه‌گيري: برخورداري از هوش فرهنگي به كاركنان دانشگاهي اين فرصت را مي‌دهد كه به جاي قضاوت دربارۀ خوب يا بد بودن فرهنگها، آمادگي پذيرش و درك آنها را داشته باشند و در استفاده از رهبري تحولي، به آنها و رهبران دانشگاهي كمك قابل توجهي مي‌كند