بررسي نقش تعديل‌گر سرمايۀ معنوي در رابطۀ بين سرمايۀ اجتماعي و سرمايۀ روان‌شناختي (مورد مطالعه: كاركنان دانشگاه مازندران)

هدف: بررسي نقش تعديل‌گر سرمايۀ معنوي در رابطه بين سرمايۀ اجتماعي و سرمايۀ روان‌شناختي در ميان كاركنان دانشگاه مازندران بوده است. روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، كاربردي؛ از حيث روش گردآوري داده‌ها، پيمايشي و از لحاظ روش آزمون فرضيات از نوع همبستگي است. جامعۀ آماري 320 نفر از كاركنان دانشگاه مازندران مي‌باشند كه بر اساس جدول كرجسي و مورگان، 175 نفر به شيوۀ نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب و سنجش شدند. پرسشنامۀ مورد استفاده در سرمايۀ اجتماعي، ناهاپيتوگوشال(۱۹۹۸) و داراي سه بُعد ساختاري، ارتباطي و شناختي است. براي سنجش سرمايۀ روان‌شناختي از پرسشنامه لوتانز و همكاران(2004) شامل چهار مؤلفۀ باور به كارامدي، تاب‌آوري، اميدواري و خوش‌بيني، استفاده شد. براي سنجش سرمايۀ معنوي نيز از پرسشنامۀ سرمايۀ معنوي توسط گل‌پرور و همكاران(۱۳۹۴) استفاده شده است. براي بررسي مدل مفهومي از روش معادلات ساختاري و از نرم‌افزار اسمارت پي.ال.اس استفاده شده است. يافته‌ها: فرضيۀ تأثير سرمايۀ اجتماعي بر سرمايۀ روان‌شناختي و فرضيۀ نقش تعديل‌گري سرمايۀ معنوي در رابطه ميان سرمايۀ روان‌شناختي و سرمايۀ معنوي تأييد شدند. نتيجه‌گيري: بالا بودن ميزان سرمايۀ اجتماعي و سرمايۀ معنوي باعث بروز رفتارهاي مثبت و تضعيف رفتارهاي مخرّب در سازمان مي‌شود.