تحليل جامعه‌شناختي وضعيت قانون‌گرايي در بين دانشجويان (مطالعۀ موردي دانشجويان دانشگاههاي اروميه)

هدف: مقالۀ حاضر به تحليل جامعه‌شناختي وضعيت قانون‌گرايي در بين دانشجويان به عنوان يكي از كاركردهاي اساسي آموزش عالي در نظام فرهنگي و اجتماعي جامعه پرداخته است. روش: روش اين پژوهش، پيمايشي بوده و براي گردآوري اطلاعات از تكنيك پرسشنامه استفاده شده است. جامعۀ آماري پژوهش، دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاههاي اروميه بود كه به شيوۀ نمونه‌گيري طبقه‌اي متناسب 360 نفر از آنان انتخاب شدند. يافته‌ها: نتايج تحليل رگرسيون چندگانه نشان داد كه همبستگي تركيب خطي متغيّرهاي موجود در مدل رگرسيون، 69/0 و ضريب تبيين آن 47/0 است. به عبارت ديگر؛ 47 درصد از واريانس قانون‌گرايي به وسيله متغيّرهاي اعتماد به قانونگذار، ميزان دينداري فرد، نفع‌گرايي جمعي، آگاهي از قانون و ناكارامد دانستن قانون تبيين مي‌شود. همچنين يافته‌هاي تجربي نشان داد قانونمند دانستن مردم و رضايت از عملكرد كارگزاران و مديران جامعه، سهم معناداري در پيش‌بيني قانون‌گرايي نداشتند. نتيجه‌گيري: بين قانون‌گرايي و رضايت از عملكرد كارگزاران و مديران دولتي، بي‌اعتمادي به قانونگذار، ميزان دينداري فرد، نفع‌گرايي جمعي، آگاهي از قانون، ناكارامد دانستن قانون و مطيع قانون دانستن مردم، همبستگي وجود دارد.