فرهنگ، تربيت و امكان هاي تحقق نيافته

هدف از اين پژوهش، مقايسه مؤلفه‌هاي تفكر فلسفي در داستان‌هاي‌ طنز منتخب از اين مقاله با نگاهي فراتر ازآنچه غالبا در خصوص اهميت و ضرورت تعليم وتربيت و فرهنگ در شكلدهي به انسان و اجتماع سخن ميگويد، در پي تحليل روي ديگر سكه فرهنگ و تعليم وتربيت است كه فارغ از نوع آن در دوران مختلف، با پديد آوردن نوعي جبر محيطي و شكلدهي به ذهنيتهاي انسان، موجب پديد آمدن نوعي نگاه قالبي و عادي مي‌شود و اجازه توجه و انديشيدن به طرق ديگر زندگي را از انسان ميگيرد و مانع خلاقيت وي مي‌شود. مقاله با طرح مفهوم «امكان هاي تحقق نيافته»، در پي تأكيد بر طرق ممكني است كه فرهنگ و تعليم وتربيت، مانع از وقوع آن‌ها و توجه انسان به آن مي شوند. امكانهايي چون آزادي، رشد همه جانبه و بهطوركلي هر آنچه انسان ميتواند بينديشد، احساس كند، انجام دهد و باشد، اما شرايط فرهنگي و تربيتي، به وي فرصت انديشيدن به آن و انتخاب و تحقق آن را نميدهد. هدف اصلي مقاله، پاسخ دادن به اين پرسشها است كه فرهنگ و تعليم وتربيت چگونه ذهن انسان را از خلاقيت بازمي‌دارند و منجر به شكلگيري امكانهاي تحققنيافته ميشوند؟ چگونه مي توان به امكان هاي تحقق نيافته، مجال تحقق داد؟ روش مقاله تحليل انتقادي است و يافته ها حاكي از آن است كه امكان هاي تحقق نيافته، باعث غفلت انسان از جنبه‌هاي مهمي از وجود خويش مي-گردد كه مي توان از طريق پرورش هوش فرهنگي، رشد دادن خلاقيت، گسترش ديد فرافرهنگي، تأكيد بر نقش مهم فعاليت شاگردان، اهميت دادن به فرديت افراد و مسائلي ازاين‌دست تا حدي به رفع اين مسئله اهتمام ورزيد.