رابطۀ بين رهبري امنيت‌مدار و شادكامي كاركنان مدارس: نقش ميانجي امنيت رواني

هدف از پژوهش حاضر، شناسايي رابطۀ بين رهبري امنيت‌مدار و شادكامي كاركنان مدارس با نقش ميانجي امنيت رواني است. روش تحقيق توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعۀ آماري تمامي كاركنان (كاركنان اداري و معلمان) مدارس دولتي شهر تهران بودند كه، 373 نفر با شيوۀ نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي، انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسش‌نامۀ «امنيت رواني» ادمونسون (1999) و دو پرسش‌نامۀ محقق‌ساختۀ «رهبري امنيت‌مدار» كه بر مبناي نتايج تحليل اسناد و مصاحبه‌هاي پژوهش و «شادكامي» برمبناي آكسفورد (1990) استفاده شد. روايي پرسش‌نامه‌ها مورد تأييد قرار گرفت و پايايي آن‌ها با استفاده از آلفاي كرونباخ محاسبه شد كه به ترتيب 0.812، 0.988 و 0.882 بود. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها، از هر دو نوع آمار توصيفي و آمار استنباطي (آزمون ضريب همبستگي پيرسون، رگرسيون گام به گام و تحليل مسير) استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين رهبري امنيت‌مدار با امنيت رواني و شادكامي كاركنان رابطه وجود دارد. لذا الگوي تجربي به‌دست‌‌آمده از تحليل داده‌ها تا حد زيادي منطبق با مدل مفهومي پژوهش بود. در صورت وجود رهبري امنيت مدار در سازمان‌ها و به‌ويژه سازمان‌هاي آموزشي و برقراري امنيت رواني مي‌توانيم شاهد ميزان بالاتري از شادكامي كاركنان باشيم.