گرايش‌هاي ريخت‌شكنانه در ترجمه داريوش شاهين (1361) از نامه سي و يكم نهج البلاغه با تكيه بر نظريه آنتوان برمن (2010)

با اين‌كه ترجمه داريوش شاهين از نهج البلاغه، جزء اولين­ ترجمه­هاي معاصر است؛ اما كم‌تر توجه پژوهشگران را به خود جلب كرده است. پژوهش حاضر در صدد است تا با روشي تحليلي- توصيفي و با استناد به نظريه گرايش­هاي ريخت­شكنانه آنتوان برمن (2010) و با رويكرد مقابله­ متن مبـدأ و مقصد، بخشي از اين ترجمه- يعني نامه حضرت علي (ع) به امام حسن (ع)- را مورد بررسي و تحليل قرار دهد و ميزان چرايي ريخت شكني­هاي موجود در آن را نشان دهد. در اين پژوهش مشخص شد كه در ترجمه شاهين، مواردي چون عقلايي­سازي، واضح­سازي، اطناب، تضعيف كيفي و كمّي، آراسته ­سازي، تخريب ضرب‌آهنگ متن و تخريب سيستم­ بندي­هاي متن، به شكل معناداري دلالت­هاي متن اصلي را دچار تغيير كرده است.