مقايسه تطبيقي نظريه محقق طوسي و علامۀ حلّي در معاد جسماني با نظريه شبيه‌سازي

Mohaqqiq Tusi and Allamah Helli`s Theory of Corporeal Resurrection and Human Cloning (Comparatively Studied)

مهم‌ترين چالش معاد جسماني كه از طرف برخي از فيلسوفان الهي مخالف، مطرح شده، اين است كه بدنِ مادي، چون جسماني است، چگونه مي‌تواند پس از جدايي از روح، بعينه دوباره محشور شود و همان روح به او بازگردد؟ آبا بازگشت عين بدن، در قيامت، مبتلا به شبهات فلسفي، مانند شبهۀ آكل و ماكول، حشر انسان عظيم و ...، نمي‌شود؟ ما در اين مقاله، سعي خواهيم كرد با روش تحقيقِ بنيادي، توصيفي و پس از بررسي نظريات سه‌گانه (عينيت، مثليت و نظريۀ ملاصدرا) پيرامون معاد جسماني و انطباق آنها با قرآن و روايات، ثابت كنيم كه نظريۀ محقق طوسي و علامه حلي، تحت عنوان بازگشت اجزاءِ اصلي بدن، علاوه بر انطباق با نظريۀ شبيه‌سازي، با برخي از ظواهر آيات و روايات نيز تطبيق دارد. بنابراين، بدن انسان در قيامت، مي‌تواند عينِ بدن دنيوي باشد، بدين نحو كه از جزء اصلي بدن دنيوي كه همان DNA است، چيزي باقي مي‌ماند كه در آخرت، محشور شده و بدن اخروي انسان، از آن تشكيل مي‌شود.

فاقد چكيده مي باشد