تأملي بر مرگ و معنابخشي آن به زندگي در حكمت صدرايي و اگزيستانسياليسم الحادي

A Reflection on Death and How It Gives Meaning to Life as Viewed in Sadra's Philosophy and Atheistic Existentialism

اگزيستانسياليسم الحادي با رويكردي اين جهاني به تحليل انسان پرداخته و با نفي متافيزيك، وجود روح انساني را منتفي مي‌داند؛ انسان داراي وجودي تصادفي و متناهي است و خود بايد معنا بخش زندگي رو به مرگ خويش باشد. سرانجام اين زندگي عبث و بيهوده، مرگي است كه همه‌ي تلاش بشر براي فرار از نابودي و نيل به جاودانگي را محكوم به ياس و نااميدي مي‌كند. اما در حكمت صدرايي انسان متشكل از جسم ميرا و روح ناميرا است و شخصيت حقيقي انسان، روح جاودانه‌ي اوست. روح با هدف تعالي و پس از طي مراحل كمال و بي نيازي از جسم مادي آن را رها كرده و به حيات ابدي خويش ادامه مي‌دهد، تا مرگ سرآغازي باشد بر زندگي حقيقي، رهيدن از ‌‌قفس تن و همچنين ارمغان آور اميد و بيداري در انسان‌. در اين مقاله بر آنيم تا با تبيين ماهيت مرگ، به بررسي و مقايسه نقش مرگ در معنابخشي به زندگي از نگاه اين دو مكتب بپردازيم.

فاقد چكيده مي باشد