تجربۀ زيبايي يا عشق در افلاطون به مثابۀ تجربۀ ديني

مسئلۀ اساسي در اين مقاله اين است كه آيا مي‌توان تجربۀ زيبايي يا عشق در افلاطون را نوعي تجربۀ ديني شمرد. ابتدا با بيان ديدگاه ­هاي گوناگون دربارۀ تجربۀ ديني به تبيين ديدگاه افلاطون دربارۀ زيبايي و عشق و نسبت ميان آن­ها پرداخته و در نهايت، با اثبات الوهيت زيبايي در افلاطون نشان داده‌‌ايم كه اگر تجربۀ ديني را نوعي مواجهۀ توأم با آگاهي بي‌واسطۀ تجربه‌گر با موجودي الوهي يا به تعبير ديني، خداوند بدانيم كه در قالب­هاي گوناگون ظهور پيدا مي‌كند، مي‌توان تجربۀ زيبايي يا عشق در افلاطون را نوعي تجربۀ ديني دانست. اگر چه، ادعاي اين مقاله صرفاً اين است كه تجربۀ زيبايي يا عشق يكي از مصاديق تجربۀ ديني است و ناظر به ديدگاه معرفت‌شناختي خاصي دربارۀ تجربۀ ديني نيست. ولي اتخاذ هرگونه ديدگاه معرفت‌شناختي دربارۀ تجربۀ ديني منطقاً، تجربۀ زيبايي يا عشق را هم در بر مي‌گيرد.