مقايسه ابعاد مالي قراردادهاي جديد نفتي ايران (IPC) و بيع متقابل: مطالعه موردي فازهاي 4 و 5 ميدان گازي پارس جنوبي

قرارداد جديد نفتي ايران نسل جديدي از قرارداد خدمت است كه تلاش شده تا مهمترين ايرادات موجود در مدل بيع­متقابل را برطرف سازد. در اين مدل قراردادي مولفه­هائي براي ايجاد جذابيت بيشتر نسبت به مدل بيع­متقابل گنجانده شده تا انگيزه پيمانكاران افزوده شود. در اين پژوهش تفاوت­هاي دو مدل قراردادي يادشده از منظر توزيع منافع ناشي از استخراج گاز در فازهاي 4 و 5 ميدان گازي پارس جنوبي مورد بررسي قرار مي­گيرد.اين پژوهش از طريق شبيه­سازي مالي دو مدل قراردادي و مقايسه خروجي­هاي آن انجام مي­شود. نتايج نشان مي­دهد عايدي دولت در مدل بيع­متقابل در طول دوره برداشت از فازهاي4 و 5 پارس جنوبي در مقادير جاري و تنزيل شده به ترتيب حدود 29% و 11% بيش از مدل جديد قراردادي است. اما اگر در مدل بيع­متقابل، همزمان با تسويه كامل پيمانكار، افت توليد سالانه بيش از 3% از ميدان آغاز گردد، آنگاه انتخاب مدل جديد قراردادي از منظر ايجاد منافع مالي براي دولت نسبت به بيع­متقابل ارجحيت پيدا مي­كند.