ارزيابي امنيت در فضاهاي عمومي شهري (نمونه موردي: پارك‌هاي شهر تهران)

پارك­ها با توجه به مشكلات شهرنشيني، الگوي زندگي و تراكم ساختماني به­عنوان يك جز مهم از فضاي عمومي به­حساب مي­آيند. برقراري امنيت در اين فضاها به‌عنوان يك مسئله و نياز شهروندان مطرح است؛ در غير اين‌صورت، افراد جز در صورت لزوم و اجبار حاضر به حضور در اين مكان­ها نخواهند بود و اين امر باعث كاهش پويايي پارك‌ها مي­شود. در همين راستا پژوهش حاضر با هدف ارزيابي امنيت در فضاهاي عمومي پارك‌هاي شهر تهران به روش توصيفي-تحليلي انجام شده است. ضريب اهميت 24 شاخص با استفاده از مدل ANP به دست آمده و براي تحليل داده‌هاي سال 1393- 1391 از مدل پرومته و جهت ادغام نتايج از مدل ميانگين رتبه بهره گرفته شد. نتايج پژوهش نشان داد در سال 1391 پارك نرگس و چيتگر به ترتيب با امتياز 461 /0 و 821 /0-، در سال 1392 پارك الغدير و لويزان با امتياز 530 /0 و 750 /0- و در سال 1393 پارك سهند و سرخه‌حصار با امتياز 416 /0 و 728 /0- در رتبه­هاي اول و آخر قرار دارند. همچنين نتايج ميانگين رتبه­ نشان داد كه پارك سهند داراي امنيت بسيار بالا و پارك‌هاي لويزان، چيتگر و سرخه‌حصار به‌طور مشترك، فاقد امنيت مي­باشند. مهم‌ترين عوامل ايجاد ناامني در پارك‌هاي لويزان، چيتگر و سرخه‌حصار عبارت بود از دستگيري مرتكبين به جرائم منكراتي، معتاد، شرب خمر و مشروبات الكلي، نزاع و درگيري، مفاسد اجتماعي و بدحجابي، صدور قبض تخلفات خودرويي، توقيف خودرو؛ امنيت اجتماعي، حمل سلاح سرد و گرم، افراد اغفال­كننده و زورگير يا مظنون به زورگيري و دستگيري اراذل‌واوباش هستند. در پايان باتوجه به يافته­هاي پژوهش پيشنهادهايي جهت بهبود وضعيت امنيت فضاهاي عمومي (پارك) ارائه شده است.