ابزار و منابع معرفت ديني از ديدگاه محمدبن‌حسن صفّار

محمدبن‌‌حسن صفّار يكي از شخصيت‌هاي بزرگِ قرن سوم است كه در ميان متكلمان و انديشمندان نخستين اماميه در شهر قم جايگاه ممتازي دارد. يكي از مباحث مهم در معرفت‌شناسي، بحث از منابع معرفت است. بر اساس گزارش‌هاي محمدبن‌‌حسن صفّار، ابزار و منابع معرفت ديني عبارت است از كتاب، سنت، عقل، فطرت و حواس.  بنابر نظر صفّار، شناخت خداوند در سايه بهره‌مندي از همه منابع و ابزارهاي معرفت، حاصل مي‌شود. البته او غني‌ترين و مهم‌ترين منبع معرفت را وحي‌ مي‌داند و معتقد است فهم درست از وحي فقط از طريق رسول خدا و اهل‌بيتش: ممكن است. از اين‌رو شناخت و اطاعت خداوند را تنها به‌واسطه اطاعت از آنها مي‌داند. با توجه به اولويت و ترجيحي كه صفّار در منابع معرفت ديني قائل شده، مشهود است كه وي رويكرد نص‌گرايي دارد.