رتبه بندي سازه هاي اصلي ساماندهي بافت هاي فرسوده روستاهاي پيرامون كلان شهرها با استفاده از روش ارزيابي نسبت تجمعي (ARAS) (مطالعه موردي: پيرامون كلان‌شهر تهران)

بافت فرسوده در مناطق روستايي از نظر فرم و محتوي كارايي خود را از دست داده‌اند كه مفهوم‌سازي از فرم خوب روستا حركت‌هاي به ويژه نوسازي (قسمتي از ساماندهي) را در ذهن مي‌پروراند. به تازگي اين مسئله در كشور مطرح شده است، ولي بسياري از مدل‌ها با واقعيت متناسب نبوده؛ بنابراين مداخله براي ايجاد تعادل ضرورت مي‌يابد. بنابراين سازه‌هاي اصلي ساماندهي اين‌گونه مناطق شامل تيپ ساختمان، زيربناها، كاربري اراضي، تراكم، توزيع است. از اين‌رو پژوهش حاضر در پي شناسايي بااهميت‌ترين عناصر ساماندهي با استفاده از روش ارزيابي نسبت تجمعي (اَرس) است. بر اين اساس روش تحقيق اين مقاله از نوع توصيفي كاربردي و شيوه گردآوري اطلاعات به دو صورت كتابخانه‌اي و ميداني بوده كه با استفاده از پرسش‌نامه نظر 260 نفر خانوار روستايي و 15 نفر از نهادهاي محلي در روستاهاي فرسوده پيرامون كلان‌شهر تهران در هشت شهرستان منتخب و پانزده متخصص علمي دريافت، توصيف و تحليل شد. نتايج به دست آمده نشان مي‌دهد عنصر فرم ساختمان‌ها در ساماندهي بافت‌هاي فرسوده روستاهاي پيرامون كلان‌شهر تهران از اهميت بيشتري در مقايسه با ساير عناصر برخوردار است.