مقايسه رضايت از زندگي زنان سالمند ساكن در منزل و ساكن آسايشگاه شهر كرمانشاه

شرايط كنوني افزايش جمعيت سالمندان به گونه‌اي است كه بسوي وضعيت انفجار جمعيت مادر‌بزرگ‌ها تغيير حالت داده‌است. همچنين مسأله بهداشت، سلامت و تأمين آسايش و رفاه آنان در جامعه، هر روز ابعاد تازه‌تري پيدا مي‌كند. لذا پژوهش حاضر با هدف مقايسه‌ي رضايت از زندگي در دوره سالمندي سالمندان ساكن در منزل و سالمندان ساكن در آسايشگاه شهر كرمانشاه انجام شد. اين پژوهش توصيفي با استفاده از پرسشنامه استاندارد شاخص رضايت از زندگي سالمندان (LSIA ) روي 140 زن سالمند انجام‌گرفت . داده‌ها به وسيله SPSS 20 مورد تجزيه و تحليل قرار‌گرفت. ميانگين كل رضايت از زندگي در زنان ساكن در آسايشگاه 94/5 ± 36/16 و در زنان غيرساكن 93/2 ± 86/20 بود. نتايج پژوهش حاكي از آن است كه ميزان رضايت از زندگي در زنان سالمند غيرساكن، به دليل برخورداري آن‌ها از حمايت اجتماعي و احترام و محبت خانواده به طور معني‌داري بيشتر از زنان سالمند ساكن در آسايشگاه است.