سنجش كيفي وضعيت پايداري ايمني در پارك‌هاي شهري (مطالعه موردي: پارك‌هاي ناحيه‌اي و منطقه‌اي شهر رشت)

امروزه در ارزيابي كيفيت زندگي شهرها توجه به ايمني محيط و فضاهاي عمومي يكي از شاخص‌هاي مهم زيست‌پذيري شهري محسوب و از اهداف مهم برنامه‌ريزي و مديريت شهري قلمداد مي‌شود. ايمني شهري وضعيتي است كه در آن خطرات و عوامل ايجادكننده آسيب‌هاي فيزيكي، جسماني و رواني شهر در فضاهاي مختلف در كنترل درآمده و موجب حفظ سلامت و رفاه شهروندان شده و ارتقا سطح پايداري محيط را سبب‌ساز مي‌شود. پژوهش حاضر به روش توصيفي- تبييني به بررسي وضعيت ايمني پارك‌هاي با عملكرد ناحيه‌اي و منطقه‌اي شهر رشت پرداخته است. روش گردآوري داده‌ها در اين پژوهش كتابخانه‌اي- اسنادي و ميداني بوده و روش تجزيه ‌و تحليل در قالب آزمون آماري T، تراز استاندارد و نسبت اختلاف فاصله است. نتايج حاصل از مطالعه شاخص‌هايي همچون ايمني تجهيزات، كف‌سازي، ايمني وسايل بازي، ديدپذيري فضاها، كنترل و حراست، روشنايي و غيره نشان مي‌دهد كه وضعيت ايمني پارك‌هاي شهري شهر رشت در دايره استاندارد حداقل قرار داشته و با استاندارد مطلوب فاصله بسيار زيادي دارد. درعين‌حال وضعيت شاخص‌ها در پارك‌هاي مختلف متفاوت از هم بوده و از شرايط يكساني برخوردار نيست.