بررسي امكان استفاده از گياه حامل به منظور افزايش پارازيتيسم شته جاليز، توسط زنبور پارازيتوئيد Lysiphlebus fabarum

شناخت و ترجيح ميزبان در پارازيتوئيدها به‌طور عمده تحت تأثير شايستگي كسب شده توسط نتاج قرار مي‌‌گيرد. اين ويژگي‌‌هاي رفتاري از اين منظر در مهار زيستي مهم هستند كه ميزبان‌هاي مستقر روي علف‌هاي هرز مجاور محصول به‌عنوان يك منبع ذخيره براي پارازيتوئيدها، مي‌توانند در سيستم گياهان حامل بكار گرفته شوند. در اين مطالعه در شرايط آزمايشگاهي امكان استفاده از سيستم گياهان حامل؛ گياهان باقلاي آلوده به شته سياه باقلا (Aphis fabae Scopoli)، به‌منظور كنترل شته جاليز، Aphis gossypii Glover توسط زنبور پارازيتوئيد Lysiphlebus fabarum (Marshall)(Braconidae: Aphidiinae) روي گياهان خيار مورد بررسي قرار گرفت. در ابتدا جمعيت همسن از زنبور روي اين دو گونه شته تشكيل شد و با معرفي جداگانه هر زنبور به ظروف پتري تهويه‌دار محتوي 15 پوره سن دوم شته سياه باقلا و 15 پوره سن دوم شته جاليز، تأثير گونه‌ي شته ميزباني كه والدين و نتاج در آنها پرورش يافتند، روي شايستگي زنبورهاي ظاهر شده بررسي شد. مطابق نتايج، درصد پارازيتيسم زنبور روي شته جاليز به‌طور معني‌داري بيشتر از شته سياه باقلا بود، همچنين زنبورهاي ماده پرورش يافته روي شته جاليز به‌صورت معني‌داري بزرگ‌تر از ماده‌هاي پرورش يافته روي شته سياه باقلا بودند. نتايج نشان مي‌دهد كاهش ترجيح شته سياه باقلا (ميزبان جايگزين) توسط زنبور L. fabarum ، مي‌تواند منجر به افزايش پارازيتيسم شته جاليز (شته آفت) ‌شود.