ارزيابي ميزان انحراف رفتار راننده پيرو نسبت به راننده ايده‌آل در آشفتگي جريان ترافيك با استفاده از تحليل پوششي داده‌ها

ترافيك حركت – توقف در آزادراه‌ها، منجر به آشفتگي جريان ترافيك و افزايش تأخير مي‌شود. وسايل نقليه پيرو در زنجيره داده‌هاي عبوري در زمان ورود و خروج از آشفتگي به سبب ذات غيرقابل‌پيش‌بيني رفتار رانندگي، الگوهاي رفتاري متفاوتي نسبت به اثر موج حركت–توقف نشان مي‌دهند. الگوهاي رفتاري راننده پيرو در زنجيره وسايل نقليه با استفاده از تئوري نامتقارن رفتاري در فاز كاهش شتاب به دو الگوي رفتاري زيرواكنشي‌ روواكنشي منتهي مي‌شود. راننده پيرو بر اساس الگوهاي رفتاري در فاز كاهش شتاب، پاسخ‌هاي متفاوتي نسبت به موج كاهش شتاب دريافتي نشان مي‌دهد كه منجر به افت سرعت كم‌تر يا بيشتري نسبت به راننده ايده‌آل، و تأخير بيشتر يا كم‌تر در زنجيره حركت وسايل نقليه مي‌شود. در اين مقاله، دو پارامتر انحراف رفتار و زمان تغيير رفتار راننده پيرو نسبت به راننده ايده‌آل، بر اساس مدل تعقيب خودرو نيويل، در فاز كاهش شتاب نسبت به موج كاهش شتاب انتشاريافته در زنجيره وسايل نقليه شناسايي مي‌شود. به منظور شناسايي كم‌ترين زمان تأخير در زنجيره وسايل نقليه در فاز كاهش شتاب، روش تحليل پوششي داده‌ها به كار گرفته شد تا كارا‌ترين ميزان انحراف رفتار و زمان تغيير رفتار راننده پيرو متناسب‌ ‌با ‌موج كاهش شتاب دريافتي و سر‌‌فا‌‌‌‌صله مكاني پيرو در زمان دريافت موج تعيين شود. نتايج نشان دادند كه بر اساس الگوي رفتاري زيرواكنشي در سرعت‌ها و سرفاصله‌هاي مكاني مختلف، راننده پيرو به رانندگي با الگوي رفتاري خود تمايل دارد، درحالي‌كه مقدار موج انتشاريافته از وسيله پيشرو تأثيري بر خروجي‌ها ندارد. نتايج ذكرشده منجر به تأخير كم‌تر در زنجيره وسايل نقليه مي‌شود.