كاوشي در وجهه در تعارف ايراني

An Investigation of Face in Taarof

تعارف از مهم­ترين مولفه هاي هويت فرهنگي ايرانيان و عنصر اصلي ادب آييني فارسي است و نقش مهمي را در ارتباطات ايرانيان و ارتباطات بين فرهنگي ميان ايرانيان و غيرايرانيان ايفا مي­ كند (نك: عموزاده زاده و توانگر، 2005). پژوهش پيش­رو از ديدگاه كاربرد­شناسي زبان مقولۀ وجهه را به عنوان "پيوند ­و­جدايي رابطه­ اي"(ارانديل، 2010) در عرف تعارف مورد كاوش قرار مي­ دهد. به‌طور مشخص، اين مقاله با تحليل تعاملات برگرفته از مكالمات روزمره و سازماني نشان مي­ دهد كه چگونه پيوند و­جدايي رابطه­ اي از طريق دستاورد متعاملانه­ ي تعارف حاصل مي­ گردد. مكالمات روزمره و دانشگاهي ضبط­شده داده­ هاي اين تحقيق را تشكيل مي­ دهند. نتايج نشان مي ­دهند كه با استفاده از رويكرد جديد وجهه به عنوان پديده­ اي رابطه­ اي و تعاملي مي­ توان همزمان مقداري پيوند­ و­جدايي رابطه­ اي را در هر تعامل تعارف متصور شد.

Taarof (compliment) is among the most important components of Persian cultural identity, and is considered the backbone of Persian ritual politeness (Amouzadeh & Tavangar, 2005). Given this capacity, taarof has a great potential for intercultural mis/communication between Iranians and non-Iranians, and has direct implication for Iranian’s ‘relational connection with and separation from’ (Arundale, 2010) each other and the outer world. While building on the earlier studies on taarof, this paper examines the notion of face, understood as “relational connection and separation” (Arundale, 2010; 2013) in the interactions which reflect this concept. The data were gathered from the transcriptions of audio-recorded natural every day conversations as well as recorded professional academic talks. The results show that, using face as relational and interactional, one can imagine certain amount of connection and separation simultaneously.