مقايسه اثربخشي آموزش گروهي روانشناسي مثبتگراي سليگمن و رويكرد اسلامي مبتني بر آموزه هاي قرآني بر افزايش شادكامي زنان شاغل متأهل

هدف: هدف اين پژوهش مقايسه اثربخشي آموزش گروهي روان‌شناسي مثبت‌گراي سليگمن و آموزه‌هاي قرآني بر افزايش شادكامي زنان شاغل متأهل بود. روش: اين پژوهش با طرح نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون، پسآزمون با گروه كنترل انجام شد. جامعه آماري شامل كليه زنان شاغل متأهل آموزش و پرورش شهر آمل در سال تحصيلي 96-1395 بود كه به روش نمونه‌گيري هدفمند با در نظر گرفتن نمره پايين شادكامي آكسفورد و ملاكهاي ورود و خروج 75 نفر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفي ساده در 3 گروه 25 نفر (دو گروه آزمايش و يك گروه گواه) گمارده شدند. هر دو گروه آزمايش 4 جلسهي 90 دقيقهاي هفتگي، تحت آموزشهاي روان‌شناسي مثبتگرا و آموزههاي قرآني قرار گرفتند. براي جمع‌آوري اطلاعات از پرسشنامه شادكامي آكسفورد استفاده شد. داده‌ها با استفاده از طرح اندازه‌گيري مكرر و آزمون d كوهن تحليل شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه هر كدام از روش‌هاي آموزشي بر افزايش شادكامي زنان شاغل متأهل تأثير معنا‌داري داشت (0/01>p). با اين وجود، روش مبتني بر آموزه‌هاي قرآني در مقايسه با روان‌شناسي مثبت‌گرا مؤثرتر بود (0/01>p). نتايج پي گيري نيز نشان داد روش‌هاي آموزش‌ اثر ماندگاري داشته است (0/05>p). نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي پژوهش اين نتيجهگيري به دست آمد كه ميتوان از طريق آموزش مداخلات روان‌شناسي مثبت‌گرا و آموزه‌هاي قرآني به افزايش شادكامي زنان كمك نمود.