تحليل رفتاري اعضاي هيئت علمي دانشكده هاي علوم انساني و اجتماعي در فرآيند ارتقاء علمي

دانشگاه­ ها و موسسات آموزش عالي نقش مهمي در تربيت نيروي انساني ماهر و توليد فناوري دارند كه دو عامل مهم رشد اقتصادي در كشورها هستند. نحوه جبران خدمات و ارتقاء درجه علمي اعضاي هيئت علمي به عنوان مهمترين نهاده در فرآيند توليد دانش و فناوري همواره در كانون توجه دست اندركاران امر بوده است. دانشگاه­ هاي ايراني نيز از اين قاعده مستثني نبوده و آئين­ نامه ­­هايي براي ارتقاء اعضاي هيئت علمي آنها تصويب و براي اجرا ابلاغ شده است. آخرين آئين­ نامه موجود در اين زمينه مصوب سال 1394 بوده و از مهر 1395 اجراي آن الزامي بوده است. اعضاي هيئت علمي كه فرض مي­شود رفتاري عقلايي دارند و به دنبال طي كردن فرآيند ارتقاء درجه علمي خود با حداكثر سرعت ممكن هستند، با توجه به محدوديت و كميابي منابع خود به مكانيسم انگيزشي حاصل از آئين ­نامه ارتقاء واكنش نشان داده و فعاليت­ هاي خود را بر مبناي امتيازات اعلامي در اين آئين ­نامه تنظيم مي­ كنند. واكاوي اين رفتار و بررسي پيامدهاي كلان آن هدف اصلي اين مقاله است. تحليل رفتار ارتقاء اعضاي هيئت علمي با استفاده از آموزه­ هاي اقتصاد خرد حاكي از پايين بودن تمايل آنها به چاپ مقالات در نشريه­ هاي معتبر بين­ المللي، عرضه كمتر آموزش در مقطع كارشناسي و عدم شركت در كنفرانس ­هاي بين­ المللي خارج از كشور است. پيامدهاي كلان اين رفتارهاي فردي منجر به عرضه روزافزون مجلات داخلي، افت كيفيت آموزش در مقطع كارشناسي و انزواي دانشگاه ­هاي ايراني در محافل علمي بين­ المللي شده است.