ارزيابي راهبردهاي مقابله با بيابان زايي با كاربرد رويكردهاي تصميم گيري چندگانه و تحليل عاملي

بيابان­زايي از مهم­ترين مسائل بيوم­هاي خشك و نيمه خشك در جهان است. رشد سريع جمعيت سبب تشديد اثرات منفي اين پديده شده است، به منظور كنترل و كاهش بيابان­زايي ارائه راهبردهاي مهم با توجه به كلّيه معيارهاي موثر، امري ضروري است. اين پژوهش با هدف ارائه راهبردهاي بهينه به صورت نظامند در قالب يك مدل تصميم­گيري چند متغييره ارائه شده است. به اين منظور در ابتدا در چارچوب روش تصميم­گيري چند شاخصه و با استفاده از مدل دلفي، ماتريس تصميم­گيري به دست آمد، سپس اولويت راهبردها از روش تحليل عاملي مورد ارزيابي قرار گرفت. بر مبناي نتايج حاصل شده، از ميان 40 راهبرد و 16 معيار بررسي شده راهبردهاي توسعه و احياء پوشش گياهي (23A) با ضريب اولويت 6122/.، تغييرالگوي آبياري و اجراي روش­هاي كم آب خواه (33A) با ضريب اولويت 5102 /0 و جلوگيري از تبديل و تغيير نامناسب كاربري اراضي (18A) با ضريب اولويت 4391 /0، به ترتيب به عنوان مهم­ترين راهبردهاي مهم مقابله با بيابان­زايي در منطقه تشخيص داده شدند.بنابراين پيشنهاد شد كه در طرح­هاي كنترل و كاهش اثرات بيابان­زايي و احياء اراضي تخريب يافته، نتايج و رتبه­بندي به دست آمده، مورد توجه قرار گيرد.